అమ్మదొంగా

   నాకు ఎప్పుడూ నిన్ను ప్రేమించడమే తెలుసు

   ద్వేషించడం తెలీదు

  

  నిన్ను నాలో పొదుగు కోవడమేతెలుసు 
  ఎలా వదిలేయాలో తెలీదు.
  

 నీ నుoడి ఎలా దూరంగా ఉండాలో తెలీదు,నీతో నే తప్ప 
  

  నిన్నెంత ప్రేమిస్తున్నానో నాకు మాత్రమె తెలుసు
  కానీ ఎలా రుజువు చేసుకోవాలో తెలీదు 

 నిన్ను అనుక్షణం తలచు కోవడమే తెలుసు

నువ్వు లేకుండా ఎలా బ్రతకాలో తెలీదు

చిన్న తల్లీ , నువ్వు అమ్మ వైతే నేనేంటో

అప్పుడైనా తెలుస్తుందేమో

 

చీకటి

చీకటిచీకటి
ఎంతోచీకటి
మృత్యువు అసలు
స్వరూపంచీకటి

నీలాకాశపు
నిగమము చీకటి
సౌందర్యానికి
ఆకృతిచీకటి

రాత్రికి ఆఃక్రుతినొసగె
చీకటి
మనిషికి
కలలని పంచే చీకటి

అచింత్య మైనది
అనంత మైనది
అద్వితీయమగు
నదియేచీకటి

అంతా చీకటి
ఎంతో చీకటి
అంతా ఇంతే
చీకటి చీకటి

కసి

ఒక్క క్షణం
గాలి ఆగిపోతే
ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యే మనిషీ
నేను గాలినై
వీచకుండా ఆగిపోతాను.

ఒక్క క్షణం
వెలుగు లేనిదే నిలవలేని మనిషీ
నేను వెలుగునై
భరించలేని వేడి ని ప్రసరిస్తాను
వెలుతురు మ్రింగేస్తాను

ఒక్క క్షణం ప్రేమ లేందే
బ్రతకలేక తల్లడిల్లే
పిచ్చి మనిషీ
నేను ప్రేమనై
నీకు దురమౌతాను

అప్పుడు గాని
నీ నోరు ముతబడుతుంది
అనుభవం తోటైనా
బాధ విలువ తెలుస్తుంది
మరో మనిషిని బ్రతికిస్తుంది.

జనం లో మనం

యెన్నాళ్ళనుంచో
నిన్ను చూడాలనే ఆశ

యీ దినం నిన్ను
చూడగలిగాననే త్రుప్తి

రేపు నిన్నువీడి
మనలేనెమో అన్న భయం

వీటిమధ్య
కొట్టుమిట్టాడుతున్నాం మనం

మనిషి

ఈ చలికి తట్టుకోలేక రాళ్ళు
మంచుదుప్పటే
కప్పుకున్నై

ఈ వాన ఉధ్రుతి చూచి
ప్రతితరువూ
ఆనందంతో
తలలూస్తొంది
ఈ ఎండ వేడికి తాళలేక
పురుగు, పుట్రా సైతం
సమైక్యంగా దాగి
చల్లని సాయంకాలనికై
ఎదురు చూస్తున్నై

స్వార్థపు దుప్పటీ కప్పుకుని
కుటిలపు ఆలొచనలతో
క్రుతిమపు చల్లదనంలో
విక్రుత మైన ఊహలలో
చల్లని సాయంత్రాన్ని సైతం
మరిచే పొయాడు మనిషి


జయభారతి సుసర్ల

తేడా !

లైలా మజ్ఞూల్ని చుళ్ళేదెవరూ
అనార్కలీ ,సలీంలనూ చుళ్ళేదెవరూ
వాళ్ళని గూర్చి
గొప్పలు చెప్పె వీళ్ళే
మనల్ని చూసి
కళ్ళలో నిప్పులు పోసుకున్నారు
వాళ్లని పొగిడిన నోళ్ళ తో
మనల్ని ఆడిపోసుకున్నారు
వాళ్ళ దీ మనదీ
రెండూ ప్రేమలే ?
పోతే
మన ప్రేమకి వీళ్ళే
సమాధి కడుతున్నారు ?????????????????????????

దూరం ?

నాకూ నీకూ మధ్య నిజ మెంత దూరం !
డబ్బు వ్యామొహం లో
అహర్నిశలూ డబ్బు చుట్టె లొకం అన్న నిన్ను
అర్థం చెసుకోలేని పిచ్చి దాన్ని
గిడసబారిన హ్రుదయాన్ని
సమాజ అమోదం కోసం జీవితాన్నిస్తా నంటే
యెన్నటికీ తీరదనుకున్న కోరిక చంపుకో లెక,
దేహసీమకి పట్టిన స్నెహ దారిద్ర్యానివి నువ్వని
అర్థం చెసుకో లేక
నాకు నేనే ఒదిగి అర్పించుకున్న
సహజీవన గాంధర్వ జీవనాన్ని
నిర్దయగా చిన్నభిన్నం చేయగలిగిన
నీ కఠిన వ్యాపార ద్రుష్టి ని తట్టుకోలెక
విలవిల లాడి పోయాన్నేను
మానవత్వపు డోలిక లో
హయిగా సేద తీరాలనుకున్ననే కానీ నువ్వాడిన ప్రేమ నాటకం లో
కొవ్వెక్కి నన్ను నేను దగ్ధం చెసుకొలేదని
నువ్వు గ్రహించే లోగా
ఎన్నటికీ జీవితంలో తీరదనుకున్న చిన్న సరదా సైతం తీరదని తెల్సుకున్నాక
నిత్యం అసంత్రుప్తి తో కాలే
మరో శలభాన్ని నే కాదలుచుకొలేక
నీలాంటి నపునంసకుల ప్రేమ కోసం
హ్రుదయాలకొద్ది కన్నీళ్ళు చేదుకొని
వ్యర్ధంగా బ్రతుకుని వట్టి బోనివ్వలేక
సెక్క్యుర్డ్ జీవితపు జిలుగు ప్రలొభానికి
మొగ్గిపోయినందుకు
నన్ను నెనే క్షమించుకోలెక

నన్ను నేనే తరుముకుంటున్నాను
విముఖత్యం వైపు, విపరీత వాదాల వైపు
ఇజాల వైపు
(ప్రాణం పొయినా ఇంకా నా అలోచనల్లో సజీవం గా ఉన్న సరళ కోసం0) ‌